Als je me kent of mij al langer volgt, weet je misschien dat ik al mijn hele leven informatie ontvang doormiddel van beelden, ik noem ze vaak visioenen. Deze visioenen krijg ik als ik wakker ben, ik kijk gewoon in het hier en nu, maar tegelijkertijd is het alsof ik televisie kijk en zie ik beelden van iets over de persoon waarmee ik in contact ben. Maar, ook over mezelf. Soms is het iets wat nog komen gaat en soms is het iets uit een vorig leven of uit het verleden.
Zo kreeg ik een visioen, waarin ik zelf hoogzwanger was en met toeters en bellen naar het ziekenhuis moest, zag ik mezelf liggen in een bed, waarin ik moest bevallen en waarin ik uiteindelijk ben bevallen van een stil geboren jongetje. Ik schrok me rot, en tegelijkertijd hield ik me zelf voor ‘Weet je nog wat die man op de paraview zei? Je krijgt twee dochters, dus dit gaat vast niet over jou’. Terwijl er ook al die tijd drie zieltjes aanwezig waren bij mij, wist ik ook dat er een mogelijkheid was dat één van die drie zieltjes misschien dat stil geboren jongetje zou zijn.
Toen we erachter kwamen dat ik zwanger was, voelde ik diep van binnen dat het een jongetje was. Maar, ik werd zo bang door dat ene visioen, dat ik mezelf voorhield dat het niet zo zijn. Niet omdat ik geen jongetje zou willen, maar simpelweg omdat ik zó bang was dat dit visioen echt zou uitkomen. We kwamen er achter dat er inderdaad een klein jongetje in mijn buik groeide, ik was dolblij dat ik een zoon mocht krijgen. Maar, ik werd me bewust van alles wat ik voelde. Ik hoopte dat James zich eerder zou aandienen, dan zou alles vast goed komen. We zijn natuurlijk verhuisd naar Duitsland en eerst had ik de zorg nog in Nederland, ik dacht ook dat ik in Nederland zou bevallen. Maar toch, het voelde niet goed. Ik kreeg amper een echo, of een fatsoenlijke hartcontrole. Ondanks dat ik de taal nog niet echt goed kende, besloot ik toch mijn gevoel te volgen en zo kwam ik bij een vrouwenarts in Duitsland terecht. Ik werd bij elke controle een half uur aan de monitor gelegd, om zo de hartslag van de baby goed in kaart te kunnen brengen. Ik kreeg elke keer een echo en ik kreeg een wat zekerder gevoel.
De kleine man besloot toch lekker te blijven zitten en toen ik eenmaal de uitgerekende datum had bereikt werd ik steeds nerveuzer. We hadden een rondleiding in het ziekenhuis gehad en ik herkende eigenlijk niks van mijn visioen, dus ik had het gevoel dat dit wel goed zat. Terwijl ik sommige mensen vertelde van mijn visioen, kreeg ik ook dingen als ‘misschien ging het wel over mij’, maar nee. Het was echt ik die daar lag en ik weet zeker dat het over mij ging.
Ik kwam in het weekend voor een check up in het ziekenhuis en mijn placenta was al iets aan het verkalken, er was tot dusver geen reden tot zorg. Maar, deze vriendelijke arts vertelde mij dat hij als arts de voorkeur had om de natuur zijn gang te laten gaan, maar als ik als moeder het gevoel had van ik kan niet meer of er is iets anders. Ik er zelf voor mocht voor kiezen om mij in te laten leiden. Er bekroop me steeds meer het gevoel dat hij eruit moest, hoewel mensen vaak denken omdat ik zo bezig ben met het spirituele, ik absoluut niet voor zoiets zou kiezen. In dit geval dus echt wel. Ik kon wanneer ik dat wou, in de ochtend bellen om te vragen of er een plekje was. En zo gebeurde dat op 4 maart, een uurtje later kon ik me melden en kreeg ik de nodige controles. Ik had eerst een tabletje nodig om de baarmoedermond verder te laten ‘weken’. Dus, daar zijn we mee gestart en binnen no time daalde James zijn hartslag. Gelukkig werd dat weer stabiel, maar ik kreeg even geen tabletjes meer. Dat kon nog wel eens een tijdje gaan duren, de arts vertelde me dat het dezelfde dag kon zijn, maar dat het ook nog wel 3 of 4 dagen kon duren. Zo zat ik mijn tijd in het ziekenhuis uit en werd ik telkens gecontroleerd. Alles was goed, dus ik kreeg nog een tabletje voor de baarmoedermond. Nu moest ik gewoon weer afwachten.
Ik was al in de hele zwangerschap steeds enorm misselijk, en ook aan het einde bleef dit weer toenemen. Zo ook die dag in het ziekenhuis, op een gegeven moment werd ik zo ‘ziek’ dat ik alleen maar aan het overgeven was. Ik kon al een paar dagen amper eten, en ik dacht ik ga gewoon even liggen. Ik zei tegen Randy dat hij beter naar huis kon gaan en dat ik hem zou bellen als er iets veranderde. Hij zou nog even blijven tot de controle voor de nacht en dan naar huis gaan. Een half uurtje voordat ik me weer moest melden, kon ik niet meer. Ik bleef maar overgeven en het werd gewoon niet beter, dus ik heb me iets eerder gemeld en vroeg of ik iets kon krijgen tegen de misselijkheid. Dat kreeg ik, maar dat mocht helaas niet baten. Ik kreeg uiteindelijk drie verschillende infusen met iets wat het overgeven zou stoppen. Ik lag aan de monitor voor controle en toen voelde ik ineens iets tussen mijn benen, ik keek omlaag en ik dacht ‘dat is groen!’
Ik zei tegen Randy dat hij de verpleegkundige moest halen en die kwam er in eerste instantie relaxt aangelopen, die dacht natuurlijk ach die heeft vast in haar broek geplast want er was vlak voor de tijd nog maar sprake van 1 cm ontsluiting. Tot ze zag dat meneer in het vruchtwater had gepoept en toen gingen alle toeters en bellen af. Ik werd overgeplaatst naar een andere kamer, de beval kamer was bezet want er was net een vrouw bevallen. Holy shit! Dit is de kamer die ik heb gezien in mijn visioen, maar deze heb ik niet gezien tijdens de rondleiding!
5 cm ontsluiting, hartslag daalde en ik kwam in een weeën storm terecht. Buik, rug en been weeën, het hele pakketje haha. Ik bleef maar overgeven en ik vraag me achteraf af, misschien was het de angst dat ik James zou verliezen. Ik weet het niet. Ik wou geen ruggenprik, maar de arts zei dat ik dit het best wel kon doen, omdat ik zo bleef overgeven en simpelweg geen energie meer had. Zo gezegd zo gedaan, volledige ontsluiting binnen no time en toen, bleven de weeën uit. Dus weeën opwekkers erin en James zijn hartslag wisselde steeds. Hij moest er nu echt uit want anders zou het een keizersnede worden. Hij bleef als het ware steeds ‘steken’, iedere keer ging hij terug en zijn hartslag ging echt omlaag. Eindelijk! Daar was hij dan. Mijn kleine kereltje, en hij schreeuwde het uit. Wat was ik opgelucht toen ik hem hoorde huilen. Als ik eraan terug denk, kan ik zo weer janken.
Toen de arts nadien de placenta controleerde, was de placenta meer verkalkt dan hij in eerste instantie op de echo kon zien. Als ik langer had doorgelopen, had hij misschien niet meer voldoende gehad. Maar ja, dat zijn dingen die je achteraf denkt.
Was het visioen uitgekomen, als ik het niet had gedaan? Of, heeft hij er juist last van gehad dat hij zo stressvol ter wereld kwam? Toch, ben ik blij dat ik naar mijn gevoel heb geluisterd. Misschien heeft hij er inderdaad last van gehad, en was hij daarom een ‘huilbaby’. Maar, als ik niet had geluisterd naar mijn gevoel, wat was er dan gebeurt?
Ik geloof erin dat je als moeder, altijd moet luisteren naar je ‘moeder gevoel’.
Hoe het misschien ook wordt weg gefuifd door mensen in je omgeving, of misschien zelfs je partner.
Ik ben blij dat ik ervoor heb gekozen om toch hier te bevallen, en dat ik een arts had die gewoon luisterde naar ‘Ik zou graag ingeleid willen worden, want het voelt niet meer goed’. Zonder, dat ik mezelf hoefde te verantwoorden over waarom etc. Ik weet dat dat niet overal zo makkelijk gaat, maar ik hoop je hiermee te inspireren om je eigen gevoel te volgen en om niet bang te zijn dat je iemand tot last bent.
Ik denk namelijk dat ik dit visioen heb ontvangen, zodat ik op mijn strepen zou gaan staan, zodat ik naar mijn eigen gevoel zou luisteren en dat ik me niet zou laten beïnvloeden door iemand anders.