Jezelf accepteren

Ik had brood mee gekregen van huis en het was de afspraak dat ik deze op zou eten.

.

Een paar dagen ervoor was ik nog flauw gevallen op school, midden in de klas. Ik werd door de conciërge uit de klas getild en kreeg een blikje cola. ‘Heb je geen eten bij je?’ vroeg hij. Ik knikte, en zei dat ik wel gegeten had.

.

Stiekem had ik mijn eten al weg gegooid. Hij gaf me zijn boterham, dat weet ik nog heel goed. Het was een donker bruine boterham, met pitjes en zaden, belegd met boter en kaas. Wat vreselijk vond ik dat.

Ik mocht niet eerder weg, dan dat ik die boterham op had gegeten en hij bleef bij me zitten wachten tot het op was.

.

Ik moest wel gaan eten, want anders zou ik opgenomen worden en dat terwijl ik al halve schooldagen draaide en halve dagen therapie in een groep volgde. Een opname zag ik echt niet zitten.

.

Ik wou ook heel graag herstellen, maar ik wist gewoon niet hoe ik ‘gewoon moest gaan eten’.

.

Het was niet alleen, dat ik bang was om aan te komen, ik was ook bang om in het openbaar te eten. Op die jonge leeftijd dacht ik al, dat het een hele prestatie was om niet te eten, veel af te vallen en dat het verkeerd was als ik wat zou eten.

.

De pauze brak aan en ik had eerlijk gezegd enorme honger, ik voelde me al licht worden en ik wou niet weer in het middelpunt komen te staan, door flauw te vallen.

.

Het is een fabel dat mensen met anorexia, geen honger hebben. We hebben echt wel honger. We onderdrukken het alleen. We straffen onszelf.

.

Ik pakte mijn tas en wou mijn brood eruit halen, mijn hart klopte in mijn keel. Er gingen zoveel gedachten door mijn hoofd, zoveel mensen zitten hier, wat zullen we wel niet denken? Wat als ik nou vies eet? Wat als ze vinden dat ik teveel eet? Wat als…?

.

Ik besluit om naar de wc te gaan en sluit me op in een wc hokje. Daar eet ik netjes mijn brood op.

.

De bel gaat, de les gaat weer beginnen.

Waar was jij nou? Wat was je aan het doen? Moest je poepen ofzo?!

.

Oh my…. Dit was misschien nog wel erger dan eten in het openbaar. Ik liep rood aan en ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen. Waarop een jongen riep, haha Romy moest poepen!!

.

Kijk, begrijp me niet verkeerd, eten en poepen zijn natuurlijk de normaalste zaak van de wereld. Maar, als je 12 jaar bent, dan wil je niet dat iemand roept dat je aan het poepen bent geweest, terwijl je een boterham aan het eten was.

.

Maar ja, verklaar dan maar eens dat jij je brood eet op de wc. Wie gelooft dat nou? Want waarom zou je je eten opeten op de wc? Dat is eigenlijk ook best wel raar, toch?

.

Toen ik uiteindelijk herstelde van mijn eetstoornis, heeft het nog jaren geduurd voordat ik durfde te eten in het openbaar of in het bijzijn van mensen die ik niet goed ken.

.

Bij mensen dichtbij, durfde ik wel te eten. Maar het is nog maar sinds een paar jaar dat ik echt uiteten durf te gaan en hier ook echt van kan genieten.

.

Ik heb geleerd om mezelf te accepteren zoals ik ben, om mezelf niet continue af te vragen; Wat zullen ze wel niet denken?

.

Ik heb mezelf geholpen met de gedachten, je valt juist op als je niet eet, terwijl iedereen aan het eten is.

.

Je valt juist op, als je helemaal niks zegt, omdat je bang bent voor de mening van anderen, bang bent om iets verkeerd te zeggen, terwijl iedereen gezellig aan het kletsen is.

.

Maar, ik heb ook geleerd, dat als ik me ergens niet op mijn gemak voel, of dat ik van te voren het gevoel heb, nee dit is niks voor mij. Dat het oké is, om nee te zeggen. Zonder jezelf te verantwoorden.

.

Ik kan heel gezellig en spontaan zijn, maar ik ben en blijf nog steeds een introvert. Ik hou gewoon niet van grote groepen mensen, dat is gewoon niet mijn ding. En, dat is helemaal oké.

.

Waarom zou ik mezelf dan moeten kwellen, door mezelf in grote groepen te begeven, terwijl ik in kleine cirkels mijn beste zelf ben en het beste functioneer?

.

Als je jezelf leert kennen en jezelf accepteert zoals je bent, dan zullen andere mensen dat automatisch ook doen.