ππ₯π¬ π’π€ π‘ππ π§π’ππ π€ππ§ π³π’ππ§, πππ§ πππ¬ππππ π‘ππ π§π’ππ.
Een zin die ik vroeger vaak hoorde, mijn vader zei het regelmatig. Zolang het nog niet was bewezen door de wetenschap, dan was het ook niet waar. Want hij gelooft enkel in de wetenschap.
De dingen die niet waargenomen konden worden met het blote oog, dat bestond niet. Toen ik wat ouder werd, ontstonden er ook wel eens discussies. En waarom eigenlijk? Hij wou zijn standpunt laten gelden, hij wou aantonen dat niks van het bovennatuurlijke bewezen is. En ik wou gewoon graag dat hij mij begreep, hij hoefde het niet eens te geloven. Maar ik had zo graag gewild dat hij het eens vanuit mijn perspectief bekeek.
Regelmatig kreeg ik dan argumenten te horen als, maar als mediums echt bestonden, waarom zetten ze dat dan niet in om vermiste personen op te sporen? Of om een dader te vinden? Dat hebben ze geprobeerd en dat ging meestal niet goed. Meestal ja, het was hem blijkbaar bekend dat er wel degelijk zakelijk zijn opgelost door mediums. Maar, dat werd dan weg gezet onder het kopje ’toeval’.
Zo ook het energetische stukje, want als dingen energetisch verklaard konden worden, dan hadden we toch geen doktoren nodig? Als het dan zo simpel was, waarom hebben die mensen dan nog geen oplossing gevonden voor ernstige ziektes? Dus, als het medisch niet te vinden is, dan moet het vast tussen je oren zitten.
Ik had zoveel klachten als kind, maar hij kon me gewoon niet begrijpen. Heel vaak heb ik gedacht dat hij het gewoon niet wou. Hij wou gewoon niets weten van het hele gebeuren. Niet met wat er na de dood zou komen, niet dat er nog overleden dierbaren om ons heen zijn, maar ook niet dat lichamelijke en mentale klachten veel complexer kunnen zijn dan alleen het medische stukje.
Wat ik nu echter zie, is dat hij niet anders kent. Hij weet niet beter, ik kan zelfs zeggen dat hij de wereld als zwart/wit ziet. Hij zit zo vast geworteld in zijn eigen overtuigingen, dat er geen ruimte is voor andere overtuigingen of meningen. En ergens in de kern, denk ik dat het ook een stukje angst met zich meebrengt, angst voor het onbekende.
Zo ging het ook toen ik mijn eigen praktijk wou starten, dat ik de opleiding ging doen, daar vond hij al wat van. Maar, dan ook nog een eigen praktijk beginnen. In Enschede. Ik had mijn ouders net verteld dat ik zwanger was, toen er een praktijk ruimte vrij kwam in het klooster. Ik besloot een kijkje te nemen en ik moest snel beslissen, want anders was die natuurlijk weg. ‘Zou je dat nou wel doen?’ ‘Je weet niet of het wel gaat lopen, en mensen hier zijn daar toch veel te nuchter voor.’ ‘Je bent ook nog eens zwanger, wat als je je niet goed genoeg voelt?’
Allemaal beperkte overtuigingen, maar ook vooral angst. Angst voor wat andere mensen van mij zouden vinden, wat als het inderdaad niet zou lopen? Nou ja, ik had mijn kapsalon ook nog. Daarover dacht hij overigens hetzelfde, want ik ging natuurlijk wel een boel geld investeren in iets, waarvan je niet weet of het loopt. Toch was dat iets makkelijker, want als je verteld; mijn dochter is kapster. Daar valt niet zoveel aan toe te voegen, iedereen weet tenslotte wat een kapster is. Een dochter die spiritueel werk doet, tja wat is dat nou?
Maar ja, als je nooit een sprong in het diepe waagt, dan gaat het sowieso niet lukken.
Gelukkig respecteert hij mij en mijn werk nu wel, of hij het begrijpt; dat denk ik niet. We praten er eigenlijk niet echt over.
Dus ook als je omgeving je niet gelooft, je voor gek verklaard of je niet steunt. Probeer je niet uit het veld te laten slaan, als jij echt gelooft in jouw dromen en ideeΓ«n. Ga ervoor. En nee, dat is niet makkelijk. Maar uit eindelijk gaat het om JOU en niet om wat een ander van jou denkt.
